Waldemar Burkacki 
Dziennikarz 
Redaktor „Pochodni” 

Był wspaniałym kolegą 
Katarzyna Łańcucka 

Ze smutkiem pragniemy poinformować, że we wrześniu bieżącego roku zginął tragicznie – w wieku 34 lat – nasz były redakcyjny kolega – Waldemar Burkacki. 
Ze środowiskiem niewidomych związał się wkrótce po ukończeniu studiów na wydziale psychologicznym Akademii Teologii Katolickiej. W 1974 roku podjął pracę w dziale Tyflologicznym Zarządu Głównego PZN i później – dobrze już znając problemy ludzi niewidomych – trafił do naszej redakcji. Zyskaliśmy sympatycznego, zdolnego kolegę, pełnego najróżniejszych pomysłów. Liczni spośród naszych Czytelników z pewnością pamiętają Jego artykuły, pisane barwnym, żywym językiem, reportaże chwytające „na gorąco” sytuacje i wydarzenia. Nie uznawał w pracy szablonów ani schematów, nie był systematyczny – za to odznaczał się talentem, wrażliwością, nieposkromioną ciekawością świata i ludzi. Błyskotliwa inteligencja i żywe poczucie humoru – zabarwionego niekiedy nutką kpiny czy ironii – sprawiały, że Jego teksty zawsze tętniły życiem, ukazywały osoby i wydarzenia w całym ich bogactwie. 
Waldek pracował z nami przez pięć lat: od 1975 do 1980 roku. Był wówczas także autorem zdjęć do kolejnych numerów naszego miesięcznika. Później odszedł do redakcji „Gościńca” – organu prasowego Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. Bo też turystyka stanowiła jedną z Jego największych życiowych pasji. Był członkiem klubu speleologicznego, w czasie urlopów wyruszał przeważnie na wyprawy do grot Austrii, Szwajcarii, Hiszpanii. Przywoził z tych wędrówek wspomnienia i wiele wspaniałych zdjęć, utrwalających fantastyczne piękno świata jaskiń. Zdjęcia te niejednokrotnie były eksponowane na warszawskich wystawach fotograficznych. 
Jego zainteresowania były bardzo wszechstronne – oprócz speleologii i fotografiki – obejmowały także literaturę, muzykę, sport, film. Pewno dlatego był dobrym dziennikarzem – niedającym się zamknąć w „jednej szufladce” – i wspaniałym kolegą, z którym nie sposób było się nudzić. Miał wielką łatwość nawiązywania kontaktów, co pozwalało Mu zdobywać licznych przyjaciół. 
Ostatnio Waldek – ze względów rodzinnych – przeniósł się do Rzeszowa i rozpoczął pracę w tamtejszej prasie. 
Latem bieżącego roku wyruszył z kilkuosobową ekipą do Szwajcarii. Znów buszował po świecie niezwykłych barw i kształtów, jakie można ujrzeć tylko we wnętrzach gór… 5 września samochód, którym polska ekipa speleologiczna wracała do kraju, uległ wypadkowi. Waldek zmarł w austriackim szpitalu 10 września. 
Pogrzeb odbył się w Warszawie, na cmentarzu bródnowskim. Duży, murowany kościół nie pomieścił wszystkich, którzy przyszli pożegnać Waldka. Po raz ostatni okazało się, jak wielu, bardzo wielu miał przyjaciół. 
Pochodnia, listopad–grudzień 1983