Fundacja Polskich Niewidomych i Słabowidzących Trakt
JUŻ JEST

Jakie uszkodzenia powoduje wirus cytomegalii? - Anna Florek

Wirus cytomegalii (CMV) jest stosunkowo często spotykanym wirusem w organizmie człowieka niezależnie od wieku i części świata, w której żyje. Można się nim zarazić bezpośrednio od chorej osoby drogą kropelkową lub poprzez wydzielinę (ślinę, mocz, krew, łzy, nasienie, mleko matki, kał), a także od osoby, która przekazała wirus (od matki do płodu, poprzez transfuzję krwi lub przeszczep jakiegoś organu). Okres inkubacji wynosi od 3-12 tygodni. Wirus CMV jest najczęściej spotykany u małych dzieci, u których dominuje poznawanie świata przez branie nie zawsze czystych przedmiotów do ust. Większość ludzi zaraża się wirusem cytomegalii przed okresem dojrzałości, przeważnie nie ma u nich symptomów choroby. U zainfekowanych osób bez symptomów infekcji CMV kwalifikuje się tę chorobę do innych (przeziębienie itp.). Infekcja CMV nie jest czymś wyjątkowym i pojawia się nagle w postaci gorączki, dreszczy, bólu gardła i migdałków, zmęczenia. Reakcje otoczenia są rutynowe i nie bada się rzeczywistego powodu choroby. Postępuje się tak dlatego, że wirus CMV nie powoduje widocznych, dokuczliwych zjawisk. Po infekcji zostaje dożywotnio w organizmie w postaci uśpionej. Nie udało się do tej pory znaleźć miejsca, gdzie przebywa wirus w swej uśpionej postaci. Większość infekcji nie jest jednoznaczna w obrazie klinicznym i nie można bez dodatkowych badań na 100% stwierdzić, że zaatakował nas wirus CMV.

Problemem istotnym wirus staje się dopiero wtedy, gdy wystąpi osłabienie systemu odpornościowego. Wyróżnia się trzy grupy ludzi dla których wirus jest szczególnie niebezpieczny:
  1. kobiety w ciąży,
  2. osoby, które mają transplantację jakiegoś organu,
  3. osoby chore na HIV.
Pierwszymi rozpoznanymi infekcjami u ludzi były infekcje wrodzone. Infekcje wrodzone mogą być całkowicie asymptomatyczne od niezauważalnych w momencie urodzenia do bardzo poważnych chorób widocznych u noworodka - dziecko posiada wyraźne wady spowodowane wirusem CMV. Rozpoznanie obecności CMV jest możliwe tylko i wyłącznie przez odpowiednie badania wirusowe i serologiczne przez pierwsze sześć miesięcy życia dziecka. Badania zrobione w późniejszym okresie nie świadczą o tym, że wirus CMV jest wrodzony. W Polsce takie badania są wykonywane w razie potrzeb. Ten nie szkodliwy dla naszego życia wirus jest wyjątkowo szkodliwy dla płodu. Jest przyczyną makrocefalii, powiększonej śledziony, powiększonej wątroby, zwapnienia śródmózgowego, uszkodzenia słuchu (od niewielkiego niedosłuchu do głuchoty), wad wzroku i zaniku nerwu wzrokowego, zapalenia mózgu, drgawek, rozszczepu podniebienia miękkiego i twardego, słabej mimiki twarzy, dziecięcego porażenia mózgowego, padaczki. U 30 proc. noworodków z CMV stwierdzono poważny ubytek słuchu. Nie stwierdzono, mimo wielu badań, żadnej cechy charakteryzującej ubytek słuchu, wskazującej jednoznacznie na to, że jest to z powodu wirusa CMV. Zauważono tylko bardzo różnorodny ubytek słuchu - najczęściej pogarszający się. U wielu pacjentów z CMV stwierdzono zaburzenia równowagi i brak stabilnej pionowej postawy ciała. Występuje również opóźniony rozwój motoryki dużej, a elementy małej motoryki mogą być niezaburzone np. prawidłowe chwytanie. U dzieci z wrodzonym CMV występują problemy w zachowaniu:
  1. nadpobudliwość,
  2. brak koncentracji uwagi,
  3. męczliwość,
  4. trudności w uczeniu się.
Jeśli kobieta w ciąży po raz pierwszy zetknie się z wirusem CMV jest on najbardziej groźny i powoduje największe uszkodzenia płodu. Jeśli natomiast „pierwsze spotkanie” z wirusem nastąpiło wcześniej, to w organizmie matki występują antyciała i wirus nie jest aż taki groźny dla płodu. Najprostsze zabiegi higieniczne, takie jak częste mycie rąk, używanie własnej szczoteczki do zębów, całowanie dzieci w czoło a nie w usta, jedzenie z osobnych talerzy, picie z własnego kubka, zmniejsza ryzyko zarażenia się wirusem.
Do tej pory nie ma szczepionki na wirusa ani innego skutecznego lekarstwa. Najczęściej zarażają się wirusem osoby pracujące z małymi dziećmi w żłobkach i przedszkolach. W szpitalach, gdzie nawyki higieniczne są ściślej przestrzegane zakażenia są sporadyczne. W artykule Artura N.Schildrotha pt. "Wrodzony wirus cytomegalii i głuchota" (American Journal of Audiologi, lipiec 1994) znajduje się interesujące porównanie wirusa CMV z wirusem różyczki. Autor pokazał, że głuchotę powoduje u chłopców CMV w 48 proc., u dziewczynek w 52 proc., wirus różyczki odpowiednio w 53 proc. i 47 proc. Upośledzenie umysłowe wirus CMV 19 proc. różyczka 14 proc. Mózgowe porażenie dziecięce wirus CMV w 13 proc., różyczka w 4 proc. Problemy wzrokowe wirus CMV w 6 proc., różyczka w 4 proc. Padaczkę wirus CMV w 4 proc., różyczka w 1 proc. Zaburzenia zachowania w obu przypadkach występują u 9 proc.




Notice: ob_end_flush() [ref.outcontrol]: failed to delete and flush buffer. No buffer to delete or flush in /home/doktorek/public_html/trakt/themes/templates/footer.php on line 58